Turkije

Hey iedereen!

Eerst en vooral bedankt voor het uıtwuıven met de zakdoekjes. Ik vond het echt fijn. We zijn daarna naar de luchthaven gereden en daar moest ik dan afscheıd nemen van mama, papa, Lotte. Het ging heel snel en ik besefte het niet zo goed. Op het vliegveld werd ik opgewacht door vrijwilligers en naar een hotel aan de zee gebracht. Het was echt prachtig gelegen. Het was een leuke ervaring om alle mensen vanover de hele wereld te ontmoeten, maar ik was de enıge zonder taalmaatje. Dat was af en toe wel even moeılıjk. Nu ben ik bij mijn gastfamilie. Het zijn lieve mensen en ze hebben al alerleı plannen voor morgen en zo, maar ik ben nu voornamelijk moe en ik heb veel heimwee. Maar we zullen wel zien.
Ik mis jullie allemaal ongelofelijk hard.
Knuffel, Jana

Laatste dagen België

Hallo iedereen!

Nog maar vijf dagen en het is zover, dan zet de trein me af in zaventem en begint het avontuur. Ik moet eerlijk zeggen dat de zenuwen nu al in mijn maag kriebelen. Ik zit in mijn hoofd maar lijstjes en lijstjes te maken om het begin alweer vergeten te zijn wanneer ik bij het einde aankom. Echt om gek van te worden. Maar goed, zolang donderdag mijn valies er maar staat, is het in orde.
Nog zoiets wat me doet beseffen dat het echt nog maar vijf daagjes duurt, is dat ik al afscheid moet nemen van zoveel mensen. Het voelt echt heel vreemd. Je zegt altijd: dag en hou je goed en tot volgend jaar, maar pas als het te laat is en ze net de hoek om zijn, besef je hoeveel je iedereen gaat missen. Dan komt de brok in de keel en wilde je dat je iets anders en originelers had gezegd om te tonen hoeveel ze voor je betekenen. Dus bij deze hoop ik dat jullie daarmee weten dat ik jullie echt verschrikkelijk ga missen, ook al leek het afscheid zo moeilijk te verlopen!
Maar ik ga natuurlijk ook veel nieuwe mensen leren kennen. Eerst al op het orientatieweekend. Ik had een lijstje van de mensen die naar Turkije gaan. Er zijn er van Nieuw-Zeeland, de VS, Zuid-Amerika, Duitsland, Italië, Thailand, ... Dat wordt spannend om al die mensen te ontmoeten. En dan is er natuurlijk mijn gastgezin. Daar kijk ik erg naar uit!
Ik zit hier dus met zo'n dubbele gevoelens. Ik begin nu pas te beseffen hoe lang een jaar is en dan krijg ik schrik en wil ik het liefst hier blijven, maar aan de andere kant zegt iedereen hoe fantastisch het gaat zijn en dan wil ik zo snel mogelijk vertrekken naar dat prachtige Istanbul!
Als ik vrijdag op dat vliegtuig zit, zal ik niets meer kunnen veranderen. Alles zit dan ingepakt en iedereen bekend, is achtergebleven. Dan zal ik echt even helemaal alleen zijn. Tussen het bekende en onbekende in.
Ik hou jullie op de hoogte!
Liefs