Hey iedereen!
Eerst en vooral bedankt voor het uıtwuıven met de zakdoekjes. Ik vond het echt fijn. We zijn daarna naar de luchthaven gereden en daar moest ik dan afscheıd nemen van mama, papa, Lotte. Het ging heel snel en ik besefte het niet zo goed. Op het vliegveld werd ik opgewacht door vrijwilligers en naar een hotel aan de zee gebracht. Het was echt prachtig gelegen. Het was een leuke ervaring om alle mensen vanover de hele wereld te ontmoeten, maar ik was de enıge zonder taalmaatje. Dat was af en toe wel even moeılıjk. Nu ben ik bij mijn gastfamilie. Het zijn lieve mensen en ze hebben al alerleı plannen voor morgen en zo, maar ik ben nu voornamelijk moe en ik heb veel heimwee. Maar we zullen wel zien.
Ik mis jullie allemaal ongelofelijk hard.
Knuffel, Jana
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Hey Jana,
BeantwoordenVerwijderen't zal wel allemaal lukken, smijt je er daar nu maar in! De laatste weken was je hier zo omringd door al je vrienden en nu ben je even alleen, maar stel je gewoon open voor alles wat op je afkomt en dan komt het wel goed!
Wij zijn hier ook een beetje "alleen", zo zonder jou, maar wij doen ook ons best om alles zo gewoon mogelijk te laten verlopen.
Superknuffel,
mama
hey, hey
BeantwoordenVerwijderenkben echt blij dat de familie meevalt!!Istanbul zal wel super zijn zéker ??kben jaloers hoor !
we missen je hier ook zé!! maar denk in het begin maar niet te veel aan ons en dan zal de heimwee van zelf wel weggaan !!
Je weet dat ik van je hou
xx zus
heej Jana !
BeantwoordenVerwijderenIk kan geloven dat het begin een beetje moeilijk is.. Maar een keer dat je het daar gewent bent zal het Supper zijn !!
Doe ze daar de groetjes (:
xx Camille
Lieve Jana,
BeantwoordenVerwijderenIk zal je een persoolijk verhaaltje vertellen.
Ik denk dat het een beetje jouw gevoel van heimwee benadert. Het was voor mij toen, lang geleden ook iets onbekend dat me zo hard overviel, ik begrreep het niet en kon er helemaal niets tegen doen.
Het gebeurde op mijn trouwdag met nonkel Pol. De gelukkigste dag van je leven (hm, hm). Ik had er naar toe geleefd een beetje zoals jij je nu waarschijlijk naar Istanboel toegeleefd hebt. Rond 12 uur, het feest was nog volop aan de gang, ging ik naar het toilet met nog steeds een goed gevoel. Daar ben ik beginnen wenen, niet van vreugde, niet van verdriet, van wat weet ik niet. Een ding weet ik wel, ik kon er niet meer mee ophouden. Niemand kon mij troosten, want ik wist helemaal niet wat mij overkwam. Het was zo erg dat ik tenslotte maar van het feest vertrokken ben, met Pol natuurlijk. Hij was er heel verbouwereerd over maar ik was ontroostbaar.
De hele weg naar huis heb ik verder gesnikt.
De enige verklaring is misschien een gevoel van onbekendheid over de toekomst, ik weet het nog steeds niet echt.
Misschien heb jij nu ook een beetje een onbekend gevoel en de traantjes die komen zonder dat je ze echt kunt verklaren.
Waarschijnlijk komen ze nog enkele keren terug, onverwacht en onverklaarbaar.
Denk dan maar dat er veel meer goede periodes zullen zijn en dat wenen eigenlijk ook wel oplucht.
Wij wensen je van hieruit dan allemaal ook heel erg veel van die deugddoende periodes
en natuurlijk ook veel nieuwe vrienden. Het zal je zeker wel lukken.
tante Tien
Hey,
BeantwoordenVerwijderenWe missen u hier ook
en zoals ze hier boven zeiden, moet je eerst nog een beetje wennen en dan gaat het zeker lukken!!
Knuffel,
Elise
Hallo Jana
BeantwoordenVerwijderenIk las vanmorgen,voor ik naar school vertrok om een nieuw schooljaar te starten,je verslagje van zo 30 aug en de reacties erop en ik kreeg waarempel een krop in m'n keel. Dat jij daar wat overrompeld wordt door allerlei, misschien soms onverwachte gevoelens bij al het nieuwe dat daar op je afkomt, dat zal wel zijn, dat kan niet anders. En weet je, ik denk terug aan het heimweegevoel dat ik als kind altijd heel sterk had als ik van thuis weg was, ook al was het maar voor enkele dagen of een nachtje; misschien een beetje zoals Lotte ook kan hebben? Wennen vraagt nu eenmaal wat geduld, gun jezelf en alles en iedereen wat tijd en dan zal het zeker lukken. Toen ik 19 of 20 was vertrok ik voor 3 weken naar een gezin in Engeland. Bij m'n vertrek met de boot, heel alleen , zagen m'n oren paars van de spanning(dat vertelde oma me nadien) en ik voelde me heel onzeker, alsof ze me in het water gooiden en ik maar moest zwemmen en me zien te redden. Uiteindelijk viel het allemaal best mee en 'k ben nog altijd blij met die ervaring. En weet je wat ik ook zo fantastisch vind, is dat "afstand" "nabijheid" brengt. Lijkt een tegenstelling, maar het is toch echt zo? Wij hier voelen ons nu heel erg bij jou betrokken en we leven met je mee, dat lees je zo in de reacties. Ik volg je blog alleszins op de voet en zo zijn er meer !!!
Ben al benieuwd naar je verdere ervaringen.
Houd je haaks, Jana. Ik druk je van hieruit een stevig "fatima-gelukshandje"!!!
Tot in je volgende berichtje.
Tante Mie
Jana, dat "anoniem zei" vind ik wel wat vervelend, maar blijkbaar lukt het niet anders. Nu, zo anoniem zijn we niet hé :)
BeantwoordenVerwijderenLiefs tante Mie
Lieve Jana,
BeantwoordenVerwijderenDe reacties die ik hier lees, kloppen inderdaad.. Het is wennen de eerste weken maar dat gaat snel over en dan zal je u rotamuseren. Ik zit hier al 2! maanden en het is geweldig! (en ook ik heb nog wel es een slecht gevoel of moet wenen om niks.. -zoals je tante haar verhaaltje- ^^)
Je kan het meid, ik geloof in u en steun u met heel mn hart!!!
Tchok dee, om het int thais te zeggen = veel geluk!!
Dikke kus,
Liesbeth บัว xx
hey missie!
BeantwoordenVerwijderenbeetje moeilijk daar? Ik snap het wel, zo vreemd, zo anders allemaal!
Jij weet ook wel dat ik mijn portie donkere daagjes achter de rug heb en iets dat mij toen hard geholpen heeft, is het "drie-goeie-dingen-van-de-dag-trucje". Elke avond in mijn bed bedenk ik 3 fijne momenten van de dag, soms zijn die groot, maar heel vaak ook gewoon klein ... een fijne biep, een kop koffie kunnen drinken zonder 7 keer mama te horen roepen, ff staan kletsen op straat,... je kent het wel :-). Ik ben heel zeker dat jij er zo ook drie kan bedenken en daar even bij stil staan, helpt om met een warm gevoel in slaap te vallen!
Jufje, hoe dan ook het komt allemaal goed!
dikke zoen,
lijne en co
Lieve Jana,
BeantwoordenVerwijderenHet is niet meer dan normaal dat je een beetje, of veel heimwee hebt! Ik zou het erg raar vinden als je zou zeggen dat je helemaal geen heimwee hebt. Dan zou er iets mis zijn ... Hele dikke knuffel!
Hilke
Janneke,
BeantwoordenVerwijderenKop op! Alle begin is moeilijk, maar je gaat dat goed doen :) Het gemis zal wel minderen en anders weet je ons altijd terug te vinden voor een babbel! Het is hier ook raar zonder jou, hoor, maar ik red me wel (sterk als ik ben) ;) Ik moet vaak aan u denken (zeker als ik in de winkel Turkse abrikozen moet uitladen :P ) Mail me maar zoveel als je wilt.
Ik zal zeker terugsturen!
Een hele dikke knuffel en veel moed!
De Krullenbol van Kessel-Lo
Janaaaa!!! Ik was effie vergeten dat je een blog had!! stomstom!! Maar ik heb je wel al wat mailtjes gestuurd!! Ik vind het wel raar hoor om zo te weten dat wij hier in Belgie zijn en jij daar in turkije!! Maar ik weet dat je het daar fantastisch zult vinden, je moet gewoon effe doorbijten en dan gaat het vanzelf wel lukken.
BeantwoordenVerwijderenVéééél vééél liefs lot
heey janaatje,
BeantwoordenVerwijderenomdat ik mezelf ook graag toevoegd aan het lange lijstje reacties, hier dus een reactietje :)
net als mn zusje moet ik ook zeggen dat de reacties kloppen en dat het zal meevallen! ik zit hier nog maar twee weekjes en kan je nog niet zeggen wnr... wnt t is hier nog niet helemaal toppie ook! maar.... weet dat er (blijkbaar te zien aan de reacties) vele mense zijn die aan je denken! put er kracht uit want... daarvoor dienen ze ook een beetje :) en aangezien wij je op AFS kennen als n SUPER lief meisje kan het niet anders dat de turkse kinderen dat ook gaan zien en al gauw ga je elke dag vele knuffels moete uitdele aan uw klasgenootjes die ook graag knuffelen net als jij :) en natuurlijk ook een dikke knuffel van mij hier :) jaja ik weet wel dat je graag knuffelt :p nog niet zolang ken ik je en toch heb ik al duizenden knuffels mogen ontvangen... ik mis ze!! hier zijn er te weinig graag-knuffelende mensen in mijn buurt :)... eigenlijk moet ik dringend op zoek naar zo'n persone :) dankje dat je me er aan doen herinneren hebt!!!!!
ik ga je nu laten... heb lies belooft om sociaal te zijn dus, moet nu met mn broer en zijn vriendjes gaan plezier make en hen vermaken met de vervoegingen van hongaarse werkwoorde :) jaja die hebben ze hier en ze zijn net als het frans niet leuk :p
veel liefs, een dikke knuffel en een grote puszi(kus)!!!!!!!
mach!!!!!
Heej Liefste Jeanneke!
BeantwoordenVerwijderenEerst en vooral een dikke anti-heimwee-knuffel!!!
We missen je ook allemaal hoor, zeker nu het Leuven kermis is en ik steeds moet terugdenken aan vorig jaar dat we samen in het enge ding gingen xD Chapeau voor u, dat je daar je weg wat vindt. En gelukkig heeft je gezin veel plannen, dan overvallen al die gevoelens je misschien wat minder. Laat alles gewoon op u afkomen, t zal zeker beteren!
Mis je! Sarah xxx
Ps: bedankt voor de facebook-felicitaties (het werkt dus :p)
Hey liefste meisje!
BeantwoordenVerwijderenIk dacht, ik laat het je allemaal eventjes op een rijtje zetten voor ik het nog wat moeilijker voor je kom maken.
Het is niet makkelijk zo even een jaartje naar Turkije vertrekken en alles en iedereen achter te moeten laten. We zijn er wel achter de computer, maar niet meer levensecht..
Nooit gedacht dat het zo moeilijk zou zijn, hè!
Tot die conclusie kwam mijn broer een jaar geleden ook toen hij enkele maanden naar Tsjechië trok. Maar hij is er doorgekomen, dankzij al de mails en telefoontjes die hij kreeg. Trek je op aan al onze moed, je doet het goed, en zal het zo blijven doen!
Bij de mindere momentjes zijn we altijd bereid je een hart onder de riem te steken, daarvoor zijn vrienden er nietwaar!!
Volgende keer dat we allemaal samen zijn, klinken we op jou, daarop geef ik mijn woord..
Lieve meid,
Veel moed, dikke knuffel, veel zakdoekjesgesnif van mij,
x Karen
Een cultuurshock, heimwee, ... ik hoor dat het je allemaal zwaar valt. Maar, lieve Jana, dat is toch begrijpelijk: het is ook allemaal zo nieuw en overdonderend voor jou. Je moet echt niet twijfelen aan jezelf of te veel denken dat jij het nog niet aan kan. Het zijn vooral de omstandigheden die nu niet echt meezitten: nog geen school, nog geen taallessen, waardoor je veel in het appartement zit en dus weinig contacten en 'verstrooiing' hebt. Maar dit is maar tijdelijk en de dagen nu zijn niet representatief voor wat komen zal. Je moet het echt een kans geven: iedere dag een nieuw stapje zetten, al is het maar een heel kleintje. En eens je het Turks wat onder de knie krijgt, zal het toch ook heel anders zijn. We denken heel veel aan jou en hebben gisteren (het was hier eetgroep) zitten nadenken wat je allemaal zou kunnen doen. (Hilde had een leuk idee, je mama zal het je wel laten weten). We duimen voor je. De moed niet laten zakken hé.
BeantwoordenVerwijderenDikke knuffel van An en de Algoedjes
Heey lieve jana :)
BeantwoordenVerwijderenJe mag de moed echt niet laten zakken! In het begin is het natuurlijk wennen, maar daarna zal het dubbel zo leuk zijn ! & je hebt een heel jaar (of misschien zelfs langer) naar dit jaartje turkije toegeleefd, dus probeer het zo mooi mogelijk te maken hé :).
Doe ze daar de groetjes & nog heeel veeeel plezier !!
xxx Hannah.
Lieve Jana,
BeantwoordenVerwijderenHou vol daar! We denken aan je.
En steunen je in wat je doet!
Probeer (zoals het vorige berichtje) niet op te geven! Geef het wat tijd, heel veel liefde van heel het Brugs gezin! :)
Annelies xx
Dag lieve Jana,
BeantwoordenVerwijderenHou je kloek. We weten nog dat we Katrien naar Deurne brachten om het vliegtuig te nemen naar Schiphol en van daar naar Vancouver in Canada te vliegen. Dat was verdorie 12u vliegen. Het vliegtuig had uren vertraging, en haar bagage was niet in de luchthaven aldaar. Dus de mensen waren er toen ook niet... maar ze heeft ook een minuutje geweend van eenzaamheid. En toch : ze trok naar een telefoontoestel en belde naar die mensen in haar beste engels, die onmiddellijk haar kwamen halen. Het nieuwjaar van 2000 hebben we met haar op een speciale manier gevierd: ze was bij ons. En we zetten in de keuken een klokje met haar uur, zodat we altijd aan haar dachten. Maar na die drie maanden in Canada wilde ze niet meer naar België komen, echt waar. Ze had daar Franse, Russische, Koreaanse en Argentijnse meisjes ontmoet waar ze nu nog over spreekt. Dat Koreaans meisje is nog bij ons komen logeren, en zelf is Katrien naar Korea geweest voor twee maanden. Ze zou die ervaring niet meer willen missen... Dus, we blijven bij je. En de muziek van je pa in Laus Polyphoniae was goddelijk :-)
Tante Ria en Nonkel Gil
go jana t zal allemaal wel lukken volhouden wat dat ik soms doe als ik mij alleen voel: ik denk aan wat er allemaal nog van leuks gaat komen waarschijnlijk is jouw situatie een beetje anders maar ik hoop dat het lukt!!! :)
BeantwoordenVerwijderensuper veel smakende kusjes
lunake
p.s.: ik denk elke dag aan jou!! mis je
liefste jana
BeantwoordenVerwijderenik kijk er naar uit om je trug te zien.
ik vond het nu al een beetje lang.
en al vast een super maga leuke verjaardag!
en goeie trugrit !
vele groetjes
soetkin